Sjamaancoach

Inzicht krijgen in de personages uit je eigen verhaal Als we iemand nieuw ontmoeten, willen we vrijwel meteen het verhaal van die persoon horen. We stellen alle belangrijke vragen: ‘Wat doe je? Waar woon je? Wat is je job? Ben je getrouwd? Hoeveel kinderen heb je?’ Dit ‘vragen-stellen-spel’ ontvouwt zich van twee kanten. We kunnen bijna niet wachten om die persoon -ons- standpunt te vertellen, uit te drukken wat we voelen en ons eigen verhaal te delen. Als we iets meemaken wa

Vertrek altijd van DAT WAT IS, niet van wat JIJ zou WILLEN DAT HET WAS Ooit gaf ik een cursus ‘meditatie/contemplatie voor het dagelijkse leven’, in een ruimte van een Cultureel Centrum. Naast ons lokaal was een wat ruimer lokaal waar een deel van de leden van de plaatselijke lokale fanfare hun tweewekelijkse repetitie hielden. Vanwege verbouwingen aan het Centrum konden we tijdelijk niet over een andere ruimte beschikken voor de cursus. Na ons wekelijkse rondje: ‘Hoe hangt d

Souls don't meet by accident We houden van liefde. Het is één van onze meest fundamentele behoeften, eentje waar we alles voor zullen doen. Liefde behoort tot de hoge trillingsfrequenties: 528Hz is de trillingsfrequentie die in verband gebracht wordt met DNA-herstel, harmonie en liefde. Maar liefde is niet iets dat naar ons toekomt of dat we laten gebeuren. Het leeft altijd in ons wezen. Het wordt ook weleens ‘de geheime sensatie van het Zelf’ genoemd. Niet omdat het opzettel

‘Life coaching’ is ontstaan uit een leemte in de samenleving, waar de dingen zo snel veranderden dat traditionele instellingen het niet meer konden bijhouden. Mensen hadden geen plek waar ze terecht konden voor advies over hoe ze gewoon met de wereld moesten omgaan. En zo ontstond dit beroep dat ‘life coaching’ heet. Je radio leren afstemmen op de zender die bij jou past; Precies dat is het waarvoor ik als mentor, sjamaancoach en auteur in het dagelijks leven, een authentieke

Ligt de sleutel altijd in het licht? Deze week las ik een Soefie-verhaal over de wijze dwaas Nasruddin, die op een nacht op zijn knieën onder de straatlantaren voor zijn huis, op zoek is naar zijn sleutel. Een buurman komt hem helpen zoeken. Na een tijdje vraagt hij: ‘Waar ben je hem precies kwijtgeraakt?’ ‘In mijn huis’, luidt het antwoord. Zijn buurman vraagt zo tactvol mogelijk: ‘waarom zoek je dan hier?’ ‘Omdat’, antwoordt de wijze dwaas, ‘er hier meer licht is’. Ben jij,

Dankbaarheid vraagt dat je even stopt met vanzelfsprekend vinden wat je hebt. De eerste gedachte die ik, mogelijk net als vele andere mensen ‘s morgens heb is, ik heb niet genoeg geslapen. En de volgende: ik heb niet genoeg tijd. Of dat nu waar is of niet, de gedachte ‘niet genoeg’, komt automatisch bij ons op en we denken er vaak niet eens aan om daar vraagtekens bij te plaatsen. Het grootste deel van de dag en van ons leven zijn we bezig met luisteren naar, of vertellen, of

'Wat heel moeilijk is, en erg helpt, is niet langer proberen perfect te zijn, maar proberen jezelf te zijn' – Anna Quindlen Als je een bepaald patroon eenmaal ziet, kan je het niet meer negeren. Echt niet: Ik heb het zelf geprobeerd. En wanneer hetzelfde patroon zich steeds weer herhaalt, kan je ook niet meer doen alsof het slechts toeval is. Hoe ik bijvoorbeeld ook mijn best doe, ik stel altijd uit. Wanneer ik bijvoorbeeld wil schrijven, slaag ik er keer op keer in om dat

'It takes courage to be kind' Maya Angelou Deze week leerde ik dat het woord ‘KIND’ komt van ‘KIN’, wat betekent: zij die tot dezelfde familie of stam behoren, degenen die een hechte band hebben, zij die hetzelfde zijn. OK, we weten wel dat we diep vanbinnen allemaal hetzelfde zijn. We willen ongedwongen zijn, met respect en waardigheid worden behandeld, bemind en gewaardeerd worden. Niemand wil zich graag bekritiseerd, afgewezen, genegeerd of gemanipuleerd voelen. In ee

Is dit de geheime formule ? De maanden juli en augustus, zijn voor ons in Frankrijk vaak drukke maanden. Mensen komen meestal bleekjes en onrustig aan in ‘Pech de Bertrand’ en gaan na een tijdje, rustiger, bewuster en met een bruin tintje weer huiswaarts. In de meeste gevallen zijn het fijne tot superfijne mensen die wij al kennen van in België en zij ons ook. Maar omdat ik helaas niet meteen zo’n flinke socializer ben, gaan gesprekken vaak meteen naar diepere lagen die mak

Activeer jij je waarden in je dagelijkse leven? De uitspraak: ’Waarden als eerlijkheid, verantwoordelijkheid opnemen, trouw, consequent zijn, geduld of tolerantie zijn niet gelinkt aan één generatie. Ze zijn des mensen...’ is een mooie, maar nogal boute uitspraak … alsof het bij de menselijke natuur zou horen. Maar is dat zo? Ik heb in mijn jonge leven ‘de keuze’ gemaakt, of… het werd me gewoon met de paplepel meegegeven, om deze waarden te verbinden aan mijn ZIJN, maar… ik

Ik loop me te pletter om mijn deadline te halen want ik wil 'oogsten'! Herken je dat; je hebt al best veel boeken gelezen en weet nu dat het echt heel slim, gezond en beter is om een pauze te nemen. En toch… zodra je een pauze neemt, verschijnt er een kriebelig gevoel in je binnenste. Je voelt je schuldig. Zit jij zomaar een beetje lekker pauze te nemen omdat het zo in je boek stond: ‘Tweeënvijftig minuten werken, 17 minuten pauze nemen, terwijl de rest van de planeet zich te

Humor helpt om leerlessen niet makkelijk te vergeten. Dit is de memorabele uitspraak van de boeddhistische monnik Pema Chödrön, die probeert de oosterse kennis aansprekelijk te maken voor de westerse wereld. Zij heeft een massa boeken op haar naam staan, en geeft over de hele wereld lezingen, meditatiecursussen en retraites. Deze vrouw heeft bij mij destijds een FLITS VAN INZICHT veroorzaakt, via een documentaire die ik zag over één van haar retraites die ze ergens in de were

Moet het een verhaal van goed en fout zijn? Dit merkte ik vorige week na het schrijven over de ontgoocheling die we kunnen ervaren wanneer we ons slachtoffer-deel in ons voelen oplichten, als onze verwachtingen niet worden ingevuld. Maar misschien kunnen we wel ‘from Zero to Hero’ evolueren, zolang we maar niet weglopen van onze kwetsbare thema’s, maar ze bij onszelf houden en ze niet meteen op de schouders van de ander laden. En kijk, vandaag word ik geconfronteerd met die a

Waarom doe jij niet wat ik verwacht? Alles begon deze week met een vraag die met me aan de haal ging aan de hand van 'een verwachting' die ik had, die niet gerealiseerd werd. Het stelde me wat teleur. Het voelde meteen aan als een afwijzing en als onbegrip. Ik was teleurgesteld in iemand die mijn verwachting niet had waargemaakt. Had één van mijn lievelings Stoïcijnen niet ooit gezegd: 'Doe niet aan een ander wat je niet wilt dat men aan jou doet.'? Maar waar ga ik dan vanui

Waarom jij en niet IK? Onlangs vertelde een klant me dat als er een vriend van hem succes had, dat bij hem aanvoelde alsof er iets in hem stierf. Hij zei: ‘Het geeft me een schuld en schaamtegevoel, maar het is wèl wat ik voel op zo’n moment. Ik begrijp niet waar het vandaan komt, maar ik wil er eindelijk vanaf raken.' Hij bracht daarmee onder woorden wat iedere mens af en toe overvalt, maar niemand graag toegeeft, namelijk de meest zinloze, meest onbruikbare en giftigste van

Hoe verhoudt NADENKEN zich tegenover DOEN? Als de zaklamp van het denken haar geldigheidsdatum overschrijdt, koop dan een echte schijnwerper. Waar heb ik het NU weer over in een FLITS VAN INZICHT? Ik vertel het je. Het gaat over iets waar ik nog heel regelmatig over struikel: ‘Nadenken’ verhoudt zich tot ‘Doen’, als een zaklamp ten opzichte van een schijnwerper. Met andere woorden: De beste ideeën krijg ik tijdens het schrijven, niet tijdens het nadenken. En dat geldt, in mij

Voor het geval het je wat zegt beste lezer: Dit is de top 10 van de grote straatnamen in Frankrijk. Louis Pasteur is de nummer 1 met 77 straten:, gevolgd door Général Leclerc 67 Charles de Gaulle 62, Victor Hugo 50, Jeanne d’Arc 47, Jean Jaurès 46, Jean Moulin 35, Jules Ferry 35, Georges-Eugène Hausmann 31. Dat zijn hier in Frankrijk allemaal grote straatnamen. Maar welke jonge burger van dit land weet tegenwoordig nog aan wie ze zijn opgedragen? Probeer maar eens te raden w

Ben ik in beweging vanuit een rusteloosheid in mij? '...want als ik stil sta /stil zit, is er altijd in mij een flauw stemmetje dat me berispend toespreekt "doé iets". Ook al lees ik, ook al vertoef ik daar waar ik graag verblijf... dan nog voel ik me op m'n ongemak omdat ik niet beweeg. (want als ik in de tuin werk, heb ik dat stemmetje niet) En tegelijk vind ik stil staan zooooo belangrijk. Is het zo zwart-wit als ik het hier beschrijf? Ja, misschien wel. Want het is pas nà

'If you find yourself in a hole, stop digging.’ Tijdens mijn humaniora studies, volgde ik als facultatief vak ‘Duits’. Niet zozeer voor de taal, dan wel voor het feit dat de leraar die het vak gaf een freak was. Hij gaf Duits, maar zijn grote passie was opera. Van huize uit kreeg ik amper voeling met ‘opera’. Maar precies omdat ik wel wat meer van opera wilde leren en de leraar een freak was, was ik bijna zeker dat hij passie en werk op de één of andere manier zou verbinden.

Last van de babbelbox in je hoofd? Vandaag kunnen we samen aan de slag gaan met een interessante inbeeldings-oefening. Stel dat je God bent en een nieuwe diersoort mag scheppen. Voor de hardware heb je al een beslissing genomen. Het nieuwe dier moet er zo uitzien als een chimpansee. Nu gaat het dus nog over de software. Hoe sterk, snel en gevoelig moet dit nieuwe dier op gevaren reageren, vooral op onduidelijke gevaren die hij slechts vermoedt? Als je de ‘gevaren-sensor’ van