DE ECHO VAN EEN HERINNERING

De echo van een herinnering is de muziek voor morgen

Ieder mens heeft zijn eigen toonsoort, gevormd door herinneringen uit het verleden in combinatie met je persoonlijkheid. Herinneringen spelen een belangrijke rol in het vormen van de toekomst en daarbij in het vinden van de juiste balans! Je kunt niet alle gebeurtenissen in je leven beïnvloeden, maar wel de manier waarop jij ernaar kijkt en welk verhaal je erover vertelt.

Een simpel voorbeeld is dat van het leren fietsen als klein kind. Je kunt aandacht schenken aan de herinnering dat je heel hard viel. Je kan ook het verhaal vertellen van de pijn bij het vallen en dat je daarna toch weer opstond om het opnieuw te proberen. Maar ook als volwassene kan je hierin een keuze maken. Sommige volwassenen willen heel graag leren paardrijden, maar beslissen meteen na een vrij lichte val van het paard, en geloof me… iedereen valt wl eens van z’n paard… dat ze stoppen omdat paardrijden levensgevaarlijk is, terwijl anderen even moeten bekomen van de val, maar meteen terug op hun paard stappen en uiteindelijk genieten van de buitenritten waar ze het gevoel van vrijheid ervaren.

Bij onze verhuis naar Frankrijk, ging de aanhangwagen op de autostrade vol met duurzaam materiaal, onder invloed van hevige wind slingeren en kantelde, waarbij hij ook de wagen mee omhoog tilde… we hingen -letterlijk- in de hoogte en dat alles op het drukste moment van de dag. Het was een afschuwelijke ervaring en het is een wonder dat we het overleefd hebben, want de kans dat er iemand aan hoge snelheid op ons had kunnen inrijden, was groot. Maar wat ik me werkelijk het meest herinner is de hulp die we heel snel hebben gekregen. We hebben nadien beslist om deze herinnering op te bouwen rond de hulp en niet rond de foto van het ongeval, die in het album van de verhuis had kunnen staan.

In plaats daarvan zie je ons samen staan op de foto met de mensen incluis de politie die ons hebben geholpen. Ik kreeg zelfs een troetelbeertje van een het kindje van een gestopte autobestuurder. Geloof me of niet, maar die troetelbeer leeft nog steeds. Uiteindelijk is het een warme herinnering geworden, waarin er ruimte was voor emoties, maar waar we ook steeds weer vierden dat we nog leefden dank zij al de mensen, die we nadien nooit meer hebben gezien, maar die we altijd een warm hart zullen toedragen.

Wij bleken in staat om deze herinnerering te sturen maar dat is natuurlijk niet altijd het geval. Als kind sta je soms bloot aan herinneringen, zonder dat je invloed kon uitoefenen op de uitwerking. Jouw eerste herinnering aan en welkom, zal bijvoorbeeld de manieren waarop jij welkom heet in de rest van van je leven kleuren. Neem je herinnering en de gevoelens die daarbij horen heel serieus. Pas als je het hele verhaal onder ogen ziet, kan je op een gegeven moment ook kiezen welk verhaal  jij hierover wil doorgeven aan de wereld. Daarvoor is het belangrijk je herinnering in de ogen te kijken. Welke gervoelens hoorden hierbij, Mogen die er zijn? Hoe kan je verdergaan met de verlangens achter deze herinnering.

Geef je herinneringen een plek in een nieuw verhaal. Uit onderzoek blijkt dat mensen die dit doen, gelukkiger en gezond oud worden. Zo herinner ik me dat ik in de laatste keuterklas, samen met een paar klasgenootjes zat te wachten in het toilet voor dat we zouden optreden op het feest ter ere van de overgang van kleuterklas naar eerste studiejaar. We hadden een zangnummertje ingestudeerd, waarbij een paar kinderen een solo zouden zingen. Vijf andere meisjes en ik waren daarvoor geselecteerd. Het moet ter zijde even gezegd worden dat mijn kleuterschooltje rijk was aan kinderen van rijke ouders. Toen we daar stonden te wachten werden de complimentjes voor de dure kleertjes van de andere meisjes gedeeld en omdat ik niet begreep dat ik daarbij niet werd bekeken, stelde ik de vraag wat ze dan van mijn jurkje vonden. Het gevolg was gegiechel en één van de meisjes riep: ‘Tja wat kunnen we daarvan zeggen… waarschijnlijk iets wat je mama gemaakt heeft of zo…!' Nu moet je weten dat ik er zelf heel trots op was en ik herinner me dat zelfs tijdens het onderdrukt lachen op een hoge toon, ik nog steeds trots bleef op mijn nieuwe jurk?

Ik durfde niets te zeggen, maar voelde dat iets in mezelf opstandig werd. Een keer op de scène, waar ik me best goed voelde, in tegenstelling tot de andere meisjes, gaf ik het absoluut beste van mezelf en dat leverde mij, en mij alleen, als vijfjarige, een eerste open doek op.

En al is dat wellicht ook niet zo netjes: ‘ik genoot ervan.’ en met terugwerkende kracht, is het nog veel belangrijker geweest dat  ik daar en toen beslist heb, dat ik mij nooit meer zou proberen te conformeren aan groepen… en ook al kende ik dat woord toen nog niet… de herinnering was duidelijk en kleurt tot op heden mijn houding tegenover

‘selectieve adoratie-groepjes’. En dat is met terugwerkende kracht een FLITS VAN INZICHT, die me altijd en nog steeds is bijgebleven. Hoogte en -knelpunten onthouden we vaak. Ontloop de knelpunten dus niet, want de lessen die je hieruit leert, vergeet je vaak nooit meer en zij worden de echo van een herinnering die jouw muziek van morgen maakt.

---

Donderdag 5 november 2026

Lieve lezer, wat als we deze week, af en toe eens een momentje maakten om de speciale herinneringen die we destijds geklasserd hebben als ‘prachtig’, te eren en deze die we als ‘horrible’ hebben weggeduwd een nieuwe kans te geven om een andere plek in ons leven te krijgen door de manier waarop wij er NU naar kijken en welk verhaal we er NU kunnen over vertellen. HET IS EEN KEUZE.

sjamaancoach.be

riet@sjamaancoach.be