De oude IK moest breken.
Verandering biedt altijd de kans op groei als je ervoor kiest om op die manier naar de uitdagende of pijnlijke ervaringen van je leven te kijken. Er is een citiaat waar ik dol op ben:
‘De prijs die je betaalt voor je nieuwe leven, is je oude leven’. Maar hoe mooi ik die uitspraak ook vind en hoe makkelijk je hem ook kan posten op social media, het is geen gemakkelijk concept om in de echte wereld te accepteren. Ik zeg het maar meteen eerlijk; hoe positief, zefverzekerd en optimistisch ik ook ben, toen de boel destijds uit de hand liep, wilde ik geen nieuw leven. Ik wilde mijn oude leven terug. Het ging in een paar minuten van onoverwinnelijk naar tegen een mentale muur op lopen. Zo snel kan het gaan van hoog naar laag. In de begintijd van de Covid-pandemie had iedereen daar last van, omdat de situatie bij iedereen angst opriep, angst om dood te gaan, angst om je baan kwijt te raken, angst om alleen te zijn, angst om naasten te verliezen. Bij mij triggerde het meteen ook oude angsten van tekort aan werk, tekort aan financiën… noem maar op.
Als oude angsten worden getriggerd, verval je instinctief in oude patronen. Ik voelde me vastlopen en machteloos. Spanningen, die ik al lang niet meer kende, denderden mijn leven weer binnen. Ik greep naar de fles om mijn hoofd rustig te maken en ik reageerde me af op mijn partner (want een wereldwijde pandemie is -natuurlijk- zijn schuld).
Waar ik in die tijd behoefte aan had, was aanmoediging. Ik had iemand nodig die me me vertelde dat het weer goed zou komen. Ik had iemand nodig die me de waarheid vertelde: ik had eerder voor uitdagingen gestaan en dit zou geen gemakkelijke uitdaging worden, maar het zou goed komen en als ik het onder ogen zag, zou dat me tot een betere versie van mezelf maken en zou mijn leven zelfs meer betekenis krijgen. Maar in die periode had ik er geen zin in om mezelf weer eens opnieuw te moeten uitvinden. Ik had er de pest in. Weet je hoe vaak ik mijn leven al opnieuw had uitgevonden? Je herkent daar, lieve lezer, in één of ander opzicht vast ook wel iets van. Je hebt niet gevraagd om een scheiding, om het verlies van je job, om een auto-ongeluk, een recessie, onverwacht hoge rekeningen, een sterfgeval in de familie, een diagnose. En je hebt al -HELEMAALl- niet gevraagd om een pandemie.
Ik werd elke morgen wakker met een sterk gevoel van angst. Mijn maag voelde hol, mijn hart bonkte en een golf van paniek steeg op vanuit mijn kleine teen, helemaal tot in mijn borst. Tegen de tijd dat ik mijn tanden gepoetst had, had de angst me compleet in zijn greep. Een tijdje ervoor had ik nog zomaar in mijn bed kunnen blijven liggen en naar het plafond kunnen staren. Daarna waren er ook altijd wel redenen om op te staan. Ik moest ergens zijn of er was wel iemand die me nodig had. Maar tijdens de pandemie was het anders. Er was niets te doen. Geen boodschappen te doen, weinig coaching, geen restaurantjes om iets te gaan eten met een vriendin, geen museum bezoeken, geen evenementen. Ik kon nergens heen ontsnappen. Ik was alleen met alle ongemakken van mijn lichaam.
In het verleden had ik mezelf altijd gerustgesteld door als een bezetene aan mijn dag en mijn to do’s te beginnen, of door beroep te doen op mijn partner. Zijn aanwezigheid gaf me een gevoel van veiligheid. Tijdens de pandemie werd -ik- wakker met een hoofd vol zorgen over alle onzekerheden. Maar -mijn partner- gedijde prima tijdens de pauze die de pandemie in ons leven veroorzaakte. In plaats van zich zorgen te maken over dingen waar hij geen controle over had, stortte hij zich met driedubbele inzet op de gewoonten die hem geaard houden en een gevoel van voldoening geven. Hij nam tijd voor zichzelf en ging tot drie keer per dag mediteren. Hij deed wat we allemaal zouden moeten doen: ‘Hij zorgde voor zijn diepste emotionele behoeften.’
Dus als ik in paniek wakker werd, waren twee van mijn mechanismen om dat aan te kunnen
‘not in service’. Omdat ik nergens heen kon en niemand had om me aan vast te klampen, zat er niets anders op dan te bedenken hoe ik mezelf kon helpen. Dus ging ik, tegen alle regels en beperkingen, de natuur in. Ik ging stappen en zocht plekken op waar ik tot rust kon komen, vaak in de buurt van bomen. Ik ademde diep in en diep uit, net zolang tot ik voelde dat ik de wereld een beetje voor me uit en van me af kon duwen en contact kon maken met mijn eigen binnenwereld. Ik ging aan de voet van bomen zitten, werd me bewust van mijn voeten op de aarde, legde mijn hand op mijn hart, terwijl ik bewust herhaalde
‘ER IS GRONDING’, net zolang tot ik die gronding ook echt kon voelen en dat duurde in het begin best lang. Maar stilaan bracht deze, ter plekke ontstane oefening, mijn angst tot rust en verlaagde de stress. Hoewel we in een wereldwijde pandemie zaten, het nieuws angstaanjagend was en de radicale onrechtvaardigheid traumatiserend was en niemand wist of dit een kwestie van een paar dagen zou worden of een twee of meer jaren durende beproeving.
Het was op dat moment dat ik mijn eigen ‘adem’, mijn eigen ‘aarding’, mijn eigen ‘ritme’ en mijn eigen ‘kompas’ vond… los van: ‘ik kan dit niet aan, of ik ben bang of ik heb iemand nodig om tegen te leunen.’
Met behulp van deze gewoonte leerde ik hoe ik op eigen kracht, op die golven van emotie, kan surfen, in plaats van kopje-onder te gaan. Ik weet nu wat ik al die jaren verkeerd heb gedaan. Als ik bij het wakker worden een golf van zorgen en spanning voelde, verzette ik me daartegen, ik reageerde erop, ik haatte het dat hij er was. Ik ging elke avond naar bed met de angstaanjagende gedachte dat het gevoel er ’s morgens weer zou zijn als ik wakker werd. ‘Weet je, lieve lezer wat ik daarmee deed? Precies… ik leerde mijn geest en mijn lichaam om het op te roepen.’ Ik stopte zoveel energie in mijn verzet dat ik het heel erg belangrijk maakte.
Ik leerde in feite mijn zenuwstelsel steeds opnieuw om in die ellendige stemming wakker te worden.
Ik kan me nu nog steeds wel eens prikkelbaar voelen als ik wakker word, maar ik zie er niet langer tegenop, omdat ik precies weet wat ik moet doen om dat gevoel het zwijgen op te leggen. Ik leg nu, zelfs al word ik wakker en voel me fantastisch, mijn handen op mijn hart, gewoon omdat het een heerlijk gevoel is, alsof je favoriete persoon je een knuffel geeft. Het versterkt je levenslust en je hoeft het niet alleen te gebruiken als je wakker wordt. Gebruik het steeds als je spanning voelt aankomen en je geruststelling nodig hebt en weet dat ademhaling en aarding in zo’n geval redders in nood zijn.
Donderdag 29 oktober 2026
Lieve lezer, met terugwerkende kracht, ben ik er me van bewust geworden dat de
Covid-pandemie eigenlijk een FLITS VAN INZICHT is geweest die me uiteindelijk heeft opgeleverd dat ik ‘mijn oud leven als prijs heb betaald, om in mijn nieuwe leven terecht te kunnen komen.’ IK ben niet gebroken, maar mijn oude IK moest breken. Dat is een wezenlijk verschil. Samengevat zou ik het zo kunnen stellen:
‘Van onoverwinnelijk naar onmachtig. Van mezelf verliezen naar mezelf opnieuw ontdekken.’
Je gaat me hier niet horen zeggen dat mijn nieuwe IK sterker is, in de klassieke betekenis.
Misschien wel eerlijker, kwetsbaarder, bewuster en dichter bij wie ik werkelijk ben.
Dat is de reis die ik met jullie wilde delen. Moge mijn verhaal niet alleen vertellen wat je kan verliezen, maar vooral wat er in jou kan ontstaan.
tot inkeer komen, naar de levensbron...
👍🏻🙏🏻❤️