'O MELHOR ESTAR POR VIR‘

HET BESTE MOET NOG KOMEN

Portugal is een land dat een warm plaatsje heeft gekregen in mijn hart, waar ik net zo goed zou kunnen wonen als in Frankrijk, waar ik woon. Het is een land dat gedragen wordt door een ‘female energy’ en dat maakt een groot verschil (voor mij), in de uitstraling van een land. Vrouwen weten hier wat ze willen en gaan daar ook voor, maar ze zijn terzelfdertijd heel empathisch, niet alleen voor hun naasten of voor hun eigen volk, maar ze hebben een superfijn aanvoelen om te herkennen waar iemand hulp nodig heeft… van welke nationaliteit de andere ook is, of dat het nu op de metro is, of op de straat, of in een winkel… overal kan je hen iets vragen, of je nu hun taal kent of niet… meestal hebben zij het zelf al opgemerkt, nog voor jij, met enige schroom, naar hen toestapt om iets te vragen… Ze komen naar je toe, met een luisterend oor en handen en voeten om je iets in hun taal uit te leggen, want ze spreken lang niet allemaal Engels of Frans. Het deert hen niet … ze lopen er niet van weg, verstoppen zich niet, lopen niet zomaar door. Ze zijn ook, jong en oud, nieuwsgierig naar: wie ben jij, waar kom jij vandaan, hoe is het daar, hoe doen jullie de dingen, hoe gaan jullie met de dingen des levens om?

Ze spreken met fierheid over hun kleine en middelgrote levenscirkels en over de plekken waar ze wonen. Ze vertellen je zelfs… als je het hen vraagt, hun naam (anders niet). Zo kom je als bij toeval te weten dat de Portugese vrouw die voor je staat ‘Carla Pires’ heet. Dat ze een fado zangeres is… dat ze met haar optredens een groot stuk van de wereld heeft kunnen zien, maar dat vanaf Covid en de gang van het leven, optreden in het buitenland duur en ingewikkeld is geworden. Nu werkt ze voor twee derde van haar tijd in een hotel aan de balie en als hulp bij het ontbijt maar… dat doet ze met dezelfde prachtige innerlijke en uiterlijke glimlach… ze zegt: ‘Ik laat mijn droom niet los, ik blijf mijn stem trainen en waar ik kan, treed ik nog op… maar voorlopig zet ik mijn schouders onder deze job… ik kom in het hotel in contact met veel mensen uit veel verschillende landen, zo ben ik toch nog altijd wat op reis. Ik ben er voor hen en zij zijn er daardoor ook altijd een stukje voor mij. Geen gejank, geen slachtofferschap, geen ‘het is wat het is’ maar, we maken het beste van het leven… er is altijd een plekje voor een glimlach.

Met Portugese mannen contact maken is daarentegen een stuk moeilijker. Ze zijn vrij gesloten, keren eerder naar binnen dan naar buiten. Ik mag natuurlijk niet veralgemenen, maar ik heb in al die jaren dat ik dit land bezoek nog maar weinig mannen tegengekomen die opleven als je hen vraagt iets te vertellen over bijvoorbeeld, hun werk. Ze werken omdat het moet, het hoort zo. Maar, vreemd genoeg, merk ik wel dat zij die in de bouw werken, het in team werken met andere mannen, wel appreciëren en -samen- fier zijn als hun bouwwerk af is, maar hoedanook voel ik dat ze contacten met buitenlanders eerder mijden, dan de verbinding aan te gaan. Ik ben er bijna van overtuigd dat de geschiedenis hier misschien wel, op één of andere manier, voor heeft gezorgd. Als je al eens een humoristische, levens-genietende ober tegenkomt… kan je met vrij veel zekerheid voorspellen dat het geen Portugees is, of een eerder jonge Portugees, die wellicht voor het grootste deel van de tijd opgevoed werden door een Portugese moeder die haar man vroegtijdig is verloren en dus de dubbele rol heeft overgenomen voor de opvoeding van haar kinderen, met de hoofdtoon van de vrouwelijke energie.

Een paar weken hier in Portugal vertoeven en je zeurt niet meer over… vorige jaren was het toch beter… het is toch nog wel koud, de zon komt er niet echt door, ze geven weeral regen, hopelijk geen nieuwe overstromingen of andere rampen… je verschuift wat meer van hoofd naar hart en je begint, stilaan maar zeker, hun vibes en aannames over te nemen:

‘Het leven moet worden geleefd zoals het is.

Het is aan ons om daar met een glimlach mee om te gaan.’

---

Donderdag, 12 maart 2026

Lieve lezer, na nu bijna zes weken in ‘Luz’ te zijn geweest, wil ik graag deze ervaring met jullie delen. Ik heb dit land ondertussen al zeker zo’n achttal keer bezocht en telkens voelt het na een paar dagen weer aan als: ‘Ja, zo wil ik in het leven staan!’. Wat ooit begon als een observatie, werd stilaan een inspiratie en is nu een intentie, die ik met graagte deel.

By the way, de vertaling van 'Luz' is LICHT en Carla Pires kan je terugvinden op Spotify, een juweeltje… als je van fado houdt.

Dank je wel dat ik ook dit met jullie mocht delen.

sjamaancoach.be