HET HEILIG MEDICIJN VAN UITDAGINGEN

Uitdaging of uitnodiging?

Vraag je je soms af of je wel op je eigen 'innerlijke wijsheid' kan vertrouwen als er dingen misgaan of niet lopen zoals jij het zou willen? Voel je je dan boos, onmachtig, verloren,

of reken je in zo'n geval per definitie, niet op je 'eigen innerlijke wijsheid'..?

Laat me toe, lieve lezer, te beginnen met een aanname, die je misschien nog niet zo vaak gehoord hebt en die je zeker op school niet is aangeleerd:

‘Het is normaal dat je je verloren, boos, onmachtig voelt als het leven niet verloopt zoals gepland.' Zo, dan kan je dat pakketje schuld, schaamte en boete alvast in de prullenbak kieperen.

Het gebeurt zo vaak dat we vastzitten in drukte, afleiding en overweldiging, in plaats van ons in de aanwezigheid van voedende wijsheid te begeven. In plaats van dat we onze eigen innerlijke wijsheid, onze eigen goddelijkheid voelen, wordt onze waarde gekoppeld aan wie we denken -te moeten- zijn. We streven ernaar perfect te zijn en te bewijzen dat we het waard zijn om geaccepteerd te worden. Maar vanbinnen voelen we ons misschien een beetje verward, verdwaald, leeg, of zelfs uitgeput.  

We zijn ‘weg-geleid’ van ons eigen innerlijke weten door de illusie dat de oplossing van buitenaf moet komen. In plaats van op onze eigen wijsheid te vertrouwen, proberen we te ‘bewijzen’ dat we goed genoeg zijn. Hoezeer je ook je best doet om bij je eigen

innerlijk weten te komen en te vertrouwen op  je eigen wijsheid… altijd weer lijkt er wel weer iets in de weg te staan?

Soms verlang je -gewoon- naar innerlijke rust, maar blijft je innerlijke stem maar tegen je praten over alles wat er mis is met je leven, met anderen, met de wereld, met jou. Hoe meer je naar die innerlijke dialoog luistert, hoe gestresseerder je je voelt. Je wilt dat die kritische stem stil is zodat je wat rust krijgt, maar hij blijft maar doortetteren. Of misschien voel je je gevangen in een wervelwind van emoties – verbitterdheid, schuld, overweldiging, angst of innerlijke onrust – en blijft je hoofd tekeergaan tegen anderen vanwege dingen die NU of in het verleden zijn gebeurd. Je wilt je weer gelukkig voelen, maar het is net alsof je de deur die je uit deze donkere plek zal leiden niet kan vinden.

Vaak ervaar je die periodes als vervelende, soms zelfs, intense duisternis. Jammer genoeg heeft niemand ons echt geleerd hoe we ons door die lastige periodes in ons leven kunnen bewegen, waardoor we maar al te vaak het gevoel hebben dat we hebben ‘gefaald’ of dat er iets ‘mis’ is met ons. De zelfhulpgemeenschap zegt dan: ‘Verander gewoon hoe je denkt’ en de farmaceutische industrie zegt: ‘Daar hebben we wel een pilletje voor.’ En vaak raken onze dierbaren van streek als ze zien dat we neerslachtig en minder opgewekt zijn.

Maar… hoe gaan we er zelf mee om?

Als ik naar mezelf kijk, heb ik daar een heel palet van kleurtjes voor: ik vermijd die gevoelens zo veel mogelijk. Ik ontsnap in mijn hoofd door mezelf af te leiden met werk, films of documentaires te bekijken, die op dat moment altijd ,‘fout gekozen,’ lijken te zijn, te snoepen, te drinken, of door me op welk ander ding dan ook te focussen, zodat ik maar niets hoef te doen met het echte onderliggende probleem dat mijn aandacht nodig heeft.

De uitdagingen uiten zichzelf vaak via , wat ik dan slachtoffer-gewijs graag benoem als ‘tegenslagen’ zoals: ziekte, het verlies van een relatie of een object waar ik sterk aan gehecht was, of het beëindigen van een aspect van mijn leven, een project dat stopt, de leegte na pensionering… zeker weten lieve lezer, dat je mijn lijstje, zonder probleem, nog een eind langer kan maken.

In eerste instantie voelen we ons misschien overweldigd door deze uitdagingen, maar… gaat het hier wel om uitdagingen of gaat het om ‘uitnodigingen?’

Waarom beleven we die periodes van donkerte? Is er iets mis met ons als we dit ervaren?

Of is het misschien een metafoor: dat de nacht vlak voor zonsopkomst het donkerst is?

Zoals sterren niet kunnen schijnen zonder de duisternis van de nacht, kan een diamant niet gevormd worden zonder dat er druk wordt op uitgeoefend. Je bent bestemd om je innerlijke diamant te ontwikkelen zodat je je licht en unieke gaven met anderen kan delen. En om die diamant te vormen, heb je de druk nodig van verschillende uitdagingen die op je pad komen.

Als we hetgeen wat er gebeurt beginnen te zien als een uitnodiging van onze ziel, begrijpen we dat deze verstoringen eigenlijk deuren zijn naar een helende reis.

Vertrouw erop dat, welke uitdaging je ook meegemaakt hebt in je leven, welke onrust er ook was, welk pad je ook bewandeld hebt… het je allemaal -hiernaartoe- heeft geleid.

Dit is een uitnodiging van mijnentwege: ‘Merk op hoeveel wijsheid je al in jezelf ontwaakt hebt via je ervaringen.’Denk eens aan een eerdere uitdaging die je overwonnen hebt en wat dat je heeft geleerd. Wees je bewust van de wijsheid die je al hebt opgedaan. Zie je hoe die uitdagingen je gevormd hebben tot de persoon die je nu bent? Hoe die specifieke tegenslag, waarvan je dacht niet meer te bekomen, je waarneming zodanig heeft veranderd dat het je lukte om je oude ‘kapotte-grammofoon-reactiepatroon’ NIET langer vast te houden, waardoor je op de kortste tijd terugkeerde tot jouw ‘eigen’ innerlijke wijsheid en daardoor uitgroeide, jawel… ‘uitgroeide’… tot een nieuwe expressie van je unieke zelf?

Dit is het heilige medicijn van deze uitdagingen, die we allemaal hebben ervaren.

Vertrouw er dan ook op dat je al weet hoe je moet helen en in verbinding kan staan met je 'innerlijke wijsheid'. Je hebt het immers al zo vaak gedaan.

---

Donderdag 19 Maart 2026

Lieve lezer, ik zou het fijn vinden als je deze woorden ter harte wil nemen om, zo nu en dan, een beetje liever te zijn voor jezelf. Meer Licht voor jezelf, een fijner gevoel voor de ander en een hulp voor de wereld. Zeg nu zelf, als je jezelf nuttig wil maken… is dit misschien wel boodschap nr.1.

Hopelijk -ont-moeten- we mekaar in de volgende blog die ik graag met je deel.

sjamaancoach.be