TIEN STAPPEN VOORUIT, NEGEN STAPPEN TERUG…

Ik heb veel respect voor vrouwen die kampen met een langdurige verandering, voor de moed en de kracht die ze, keer op keer, opbrengen om het gevecht aan te gaan met, wat ik noem: ‘De Draak Van Oude Patronen’. Langdurige verandering is een van de moeilijkste dingen die we kunnen aangaan. Dat geldt zowel voor vrouwen als voor mannen, maar ik richt me in deze blog als vrouw, vooral naar mijn rasgenoten, wetende dat ze een enorme kracht in zich dragen, maar verslaafd zijn geraakt, niet per se aan middelen, maar aan de manieren waarop we onszelf hebben geconditioneerd om te overleven.

Wanneer ons energiesysteem eenmaal zijn ‘opleiding’ in omgaan met het leven heeft afgerond, is het letterlijk een verslaving geworden. Deze geconditioneerde reacties verdwijnen naar de achtergrond van ons bewustzijn en draaien op automatische piloot.

Wat ooit begon als een noodzakelijke overlevingsstrategie in onze kindertijd, bevriest tot gewoontes die ons gevangen houden, lang nadat hun noodzaak en nut voorbij is. Onze opvoeding, trauma’s, genetische codering, familiesystemen, en soms zelfs wat voelt als echo’s uit vorige levens, hebben ons zenuwstelsel en energiesysteem ge -en- vervormd.

Er leeft nog steeds bj sterke vrouwen een hardnekkig idee dat kracht betekent: consistent, stabiel, altijd in controle. Maar is dat nog zo? Schuilt echte kracht vandaag nu niet net in: ‘durven loslaten, heroriënteren, toegeven dat prioriteiten verschuiven?’

Maw: Het zou zomaar kunnen dat ‘sterk’ vandaag -verschilt- van altijd hetzelfde blijven doen. We zijn er ons misschien niet eens van bewust dat we nog altijd hetzelfde blijven doen, we denken dat WIJ falen en we starten een oorlog, hoofdzakelijk tegen onszelf …

We hebben daardoor misschien geen oog voor De Draak Van Oude Patronen die voor ons staat te brullen dat we onze aandacht naar een andere laag moeten verleggen die zich kan uiten in een ander lichaam, een andere relatievorm, een carrièreswitch, een nieuw gezinsritme…

Daarbovenop komen ook nog eens de talloze innerlijke en uiterlijke triggers van

De Draak Van Oude Patronen, die deze onbewuste reacties activeren en deze oude patronen steeds opnieuw versterken. ‘Levensfasen’ zijn bijvoorbeeld zo’n brul-triggers die hun tol vragen -MAAR OOK- hun wijsheid aanbieden. Liefde, rouw, moederschap,

midlife-transities bij vrouwen, mantelzorg, burn-out, succes, falen… veranderen een mens.

Sterke vrouwen dragen vaak veel verantwoordelijkheid, soms te lang. Op een bepaald punt zegt hun lichaam of hun hart: 'nu anders.'

Is dat zwakte, of is dat het signaal van 'een aardse bondgenoot’?

Ik merk in mijn praktijk dat gewicht, liefde en werk vaak spiegels zijn, terwijl ze door sterke vrouwen gepercifieerd worden als rode noodvuurpijlen die worden afgeschoten in een gevaarssituatie. De enige alarmbel die hier wil afgaan is dat langdurige veranderingen op die vlakken zelden “oppervlakkig” zijn. Vaak gaat het hier over

De Draak Van Oude Patronen, de aardse bondgenoot die erop wijst dat er op één van deze domeinen aandacht dient gegeven te worden aan emotionele belasting, of veranderde zelfzorg, nieuwe grenzen of een andere definitie van geluk.

Een lichaam dat verandert, vertelt ons soms een verhaal dat woorden tot op dat moment nog niet hebben kunnen vertellen en hoeveel moed vraagt het dan niet van deze vrouwen om niet vast te blijven zitten in een oude versie van zichzelf?

Mijn aanvoelen is dat hier een dieper patroon onder schuilt, dat niets te maken heeft met “zwakte”, “gebrek aan inzicht” of “verkeerde keuzes”.

Want of het nu gaat om relaties, werk, gewicht, of gezin… datzelfde patroon loopt onder

al deze domeinen door. Sterke vrouwen worden vaak uitzonderlijk bekwaam in die domeinen waar: waardering duidelijk is, regels helder zijn, een afspraak een afspraak is, inzet loont. Dit zijn vooral de domeinen van werk, sport, autonomie, esthetiek, prestaties of anders gezegd: de systemen met feedback. Maar…' liefde en emotionele veiligheid', werken niet zo. Daar gelden geen Key-Performance-Indicators voor, geen beloning voor

‘je best doen’, geen controle via discipline. Zie je het paradoxale plaatje al van ver aankomen?

Een vrouw die bijvoorbeeld haar leven prima op orde heeft maar emotioneel blijft investeren in relaties die haar ondermijnen doet dat niet omdat ze het niet snapt, maar omdat dit een ander zenuwstelsel aanspreekt. Bovendien speelt hier nog iets veel kwetsbaarder en pijnlijker in het idee van ‘foute’ partners’: Veel sterke vrouwen hebben

al vroeg geleerd dat liefde iets is wat je moet ‘verdienen’, dat emotionele nabijheid onvoorspelbaar is en dat zij degenen zijn die het moeten dragen. En vaak is dat de reden waarom partners die onbeschikbaar zijn, bewonderen maar niet dragen of charme hebben zonder stabiliteit, vertrouwd aanvoelen. Niet veilig, maar wel herkenbaar.

Het volwassen succes van deze vrouwen, maskeert dat er op relationeel vlak vaak nog een oud script actief is: Het gevoel van “falen” of ‘mislukken’ maar, in de liefde is geen falen, noch mislukken, het is eigenlijk rouwen omdat het beeld dat “als ik alles goed doe, dit ook wel goed zal komen”, om de aanname dat liefde vanzelf volgt op succes, om het geloof in de versie van zichzelf die dacht dat competentie overdraagbaar was naar intimiteit, dat dat alles een illusie blijkt te zijn. Dat rouwen kan voelen als falen, maar in feite ‘ontnuchtering’ is.

En net zo goed wijst het zich rigoureus houden aan bepaalde voeding en sport niet noodzakelijk naar ijdelheid, maar wel naar ‘zenuw-zelfregulatie’: spanning beheersbaar houden, demping van stress, vertraging van tempo, grens tegen verwachtingen, onbewuste bescherming tegen te veel nabijheid of druk, chaos buiten houden en jezelf bij elkaar houden.

Wanneer zo’n vrouw in een job stapt die beloftevol lijkt maar ‘structureel onveilig’ blijkt (vage verwachtingen, emotionele druk, instabiliteit), dan gebeurt er iets cruciaals: de strategie die haar altijd sterk maakte, faalt plots en zelfs dan zie je geen 'gebrek aan discipline', maar wel uitputting, stress-eetgedrag, het loslaten, omdat vasthouden te veel kost.Tig kilogram aankomen is dan geen fout — het is vaak een noodrem.

De rode draad die door deze verhalen loopt en ze verbindt is eigenlijk dat sterke vrouwen, als ze in een langdurige verandering terecht komen, vaak te lang sterk zijn geweest:

ze droegen te veel alleen, ze functioneerden te lang op wilskracht, ze leerden excelleren zonder gedragen te worden. En dàn komt, dat bepaalde moment dat het lichaam of het hart zegt: 'Ik kan dit niet meer op deze manier.' En dat uit zich dan in gewicht, relaties, werk, afhankelijk van waar de druk het grootst is. Moest iemand van jullie, lieve lezers, nu de vraag willen stellen: ‘Is de vraag dan niet, waarom maken ze zulke keuzes?’

Dan zou AI waarschijnlijk zeggen: ‘Mooie vraag’, maar zou het zomaar kunnen dat de kernvraag eerder is: ‘Waar hebben ze nooit geleerd om niet sterk te hoeven zijn?’

En dan kunnen we natuurlijk ook nog gaan kijken naar mogelijke hechtingspatronen, het verschil tussen autonomie en verbondenheid, enz… of, we kunnen even alles stilleggen… en heel aandachtig luisteren naar de meest moedige vraag die deze krachtige vrouwen óók durven stellen, omdat ze dat diep vanbinnen ook wel willen:

‘Hoe kan dit wél kan kantelen zonder dat ik mezelf verlies?’

want dit is precies het punt waar veel sterke vrouwen blijven hangen: 

'Als ik verander, raak ik mezelf kwijt.' En herinner je de vorige blog die net stelde dat volwassenen alleen veranderen als ze dat zelf willen, dat ze geprogrammeerd zijn om na te streven wat NU goed voelt en uit de weg gaan van wat ze op dat moment ervaren als moeilijk en dat iedere mens op aarde denkt de uitzondering te zijn.

Het goede nieuws is: Kantelen hoeft geen breuk te zijn. Het kan een verschuiving zijn van 'HOE' je sterk bent.

Veel sterke vrouwen hebben kracht opgebouwd via discipline, zelfredzaamheid en doorzetten ondanks ongemak. Dat werkte… tot het niet meer werkte. De kanteling begint wanneer kracht niet langer betekent: 'Ik hou mezelf overeind', maar: 'Ik merk wanneer iets mij ondermijnt en ik neem dat serieus.

En de paradox is: Je leven wordt misschien minder indrukwekkend van buitenaf, maar oneindig veel steviger van binnenuit. Vrouwen die deze challenge zijn aangegaan, vertellen me meestal achteraf: 'Ik ben minder spectaculair, maar meer thuis in mezelf.'

Dat is geen zwakkere versie van jezelf, het is een wijzere.

Concreet zou ik uitnodigen om niet te vragen: 

'Kan IK dit dragen?' maar 'Word ik hier gedragen?'

Luister naar je lichaam als aardse bondgenoot, niet als project

Bij gewicht en gezondheid zie je vaak dit kantelpunt, wanneer je niet terug gaat naar strenge schema’s en alles-of-niets discipline… MAAR ook niet naar opgeven of jezelf laten gaan. De vraag is:

‘Wat zou er gebeuren als mijn lichaam zich weer veilig voelt?’ De verschuiving is dan  

‘Van beheersen naar begrijpen’.

Veel vrouwen willen eerst het lichaam veranderen om zich daarna beter te voelen.

Maar geloof me, dat werkt maar zeer tijdelijk of het werkt zelfs andersom.

Eerste aandacht kan best gericht worden op minder interne druk,

minder zelfcorrectie, meer lichamelijke veiligheid en pas dan volgen:

zelfregulatie, energie en gewichtsverschuiving (vaak langzaam, soms pas later)

Het lichaam laat los wanneer het merkt dat het niet meer nodig is om vast te houden.

Concreet zou ik uitnodigen om eten en bewegen, te bekijken als ‘stressregulatie i.p.v. zelfcorrectie’, vooral te luisteren naar vermoeidheid vóór het lichaam moet schreeuwen, mildheid zonder vrijblijvendheid te stimuleren.

Je verliest jezelf niet — je stopt met oorlog voeren tegen jezelf.

In relaties is de nieuwe mantra: 'Stop met kiezen op potentieel'

Dit is vaak de meest confronterende kanteling. Sterke vrouwen kiezen partners vaak op: intellect, chemie, diepgang’, avontuur, of wat iemand zou ‘kunnen’ worden.

De kanteling is radicaal simpel:

Concreet zou ik uitnodigen om te kiezen op hoe jij je voelt na contact. Niet tijdens.

Niet in hoop. Na.

Hanteer nieuwe maatstaven: voel ik me rustiger of alerter?

voel ik me gezien of in twijfel? voel ik ruimte of spanning? ‘Veilige’ liefde kan in het begin best… saai aanvoelen. Dat is niet noodzakelijk een gebrek aan passie, het kan een zenuwstelsel zijn, dat niet gealarmeerd wordt.

Rouw, maar zonder terug te willen.

Rouw is geen stap terug.Het is de overgang tussen twee identiteiten

Kantelen betekent: afscheid nemen van het idee dat alles “goed zou komen” als je maar sterk genoeg was en erkennen dat sommige keuzes logisch waren toen.

In dat licht is heling niet de afwezigheid van symptomen, maar de afwezigheid van het innerlijke verzet, oordeel, angst en ontkenning. Het moment waarop we stoppen met de strijd tegen dat wat er nu is, (maar let wel, dit is, zoals gezegd, niet hetzelfde als het ‘opgeven’) en daardoor eindelijk kunnen horen wat er werkelijk nodig is.

Soms is dat behandeling en actie.

Soms is dat verzachting en overgave.

Soms komt er dan rouw, soms opluchting, soms zachtheid,

soms komt er weerstand.

Soms is het de moed om rechtstreeks te vragen om wat we altijd via een omweg probeerden te krijgen: liefde, rust, steun, erkenning, waarheid

Alles daarvan is normaal.

Laat me toe om te eindigen met deze woorden:

‘Lieve sterke vrouwen, wat van buitenaf kan lijken op ‘afglijden’ of ‘verliezen wie je was’, is van binnen vaak: ‘Ik kies niet langer voor wat van mij verwacht wordt, maar voor wat mij voedt.’ En de meest eerlijke leidraad die ik kan geven, is dan misschien wel deze:

‘Alles wat je sterker maakt maar kleiner laat voelen, hoort bij je oude kracht.

Alles wat je rustiger maakt maar opener, hoort bij je nieuwe.’

---

Donderdag, 19 februari 2026

Met dank aan alle sterke vrouwen die door de jaren heen hun verhaal met me hebben gedeeld. Met dank aan jou lezer om deze blog te willen lezen.

sjamaancoach.be