EEN ANDER PERSPECTIEF

Zo kan het misschien ook goed komen!

IK KON HET GEWOON NIET loslaten. Wat ik ook probeerde niets leek te werken. Ik nam het mijn partner al twee dagen lang kwalijk. Hij wilde het op zijn manier. Het was zo één van die kleine idiote ‘disputes’, die voor jou wellicht ook herkenbaar zijn en in haast alle vormen van relaties wel eens voorkomen. Ik vond dat ik gelijk had en was gefrustreerd door hem.

En hij vond ongetwijfeld hetzelfde van mij. Het was eigenlijk niet eens zo’n groot probleem, maar dan toch weer groot genoeg om een spanningsveld te veroorzaken. Ik probeerde het los te laten en mijn innerlijke rechter vertelde me dat het sop de kolen niet waard was, dat het niet echt van belang was, dat het allemaal wel zou overwaaien. Ik probeerde het te vergeten of tenminste niet meer te zeuren. Ik probeerde mijn gevoelens te veranderen, maar dat werkte dan weer bij mijn partner als een rode lap op een stier en bovendien was ik vanbinnen ook nog steeds boos. En toegegeven het verpeste de sfeer binnen onze relatie.

Later zat ik aan mijn bureau te werken, nog steeds afgeleid door de kwestie. Ik wist dat het probleem waarschijnlijk lag in hoe ik de dingen zag, maar kon het niet veranderen.

Ik stopte met schrijven en trok me terug in mijn ‘veld van stilte’ en daar hadden ze me denk ik al zien komen. Er werd me meteen een zin aangereikt met de uitnodiging die uit te proberen om uit het dilemma te komen. Het was een vraag:

‘Is er een andere manier om dit te zien?’

 Toegegeven, ik was behoorlijk sceptisch, maar omdat ik mijn ‘veld van stilte’ vertrouw, ging ik ervoor.

Ik stelde de vraag eerst aan mezelf en dan aan mijn partner… al was het maar om te zien wat er zou gebeuren. Ik dacht waarschijnlijk iets als: ‘baat het niet, het schaadt ook niet.’

Alles veranderde vrijwel direct. Ik besefte dat mijn partner ook een mens was met een eigen geschiedenis en eigen behoeften en voorkeuren, die zijn best deed om zijn weg door het leven en zijn pad te lopen.

Ik zag hem door de ogen van compassie en niet langer door de ogen van wrok en oordeel.

Twee dagen lang had ik geen liefde gevoeld, maar nu keerde de liefde terug. Mijn kaak ontspande, mijn buik werd zacht en ik voelde me weer op mijn gemak.

Het lag allemaal zo voor de hand. Waarom had ik dit niet eerder gezien? Hoe kon ik zo koppig gefixeerd zijn op mijn eigen zelfingenomen standpunt?

Ik wilde dat mijn partner zou ‘veranderen’, maar eigenlijk waren het ‘mijn gedachten’ die moesten veranderen, maar dat kon niet zolang ik wrok koesterde. Ik moest even pauzeren, een stapje terug doen en dan met een open, nieuwsgierige houding de verlossende vraag van één miljoen stellen: ‘Is er misschien een andere manier om hiernaar te kijken’, zonder te proberen een antwoord te vinden of er überhaupt van uit te gaan dat er een antwoord bestond. Mijn -innerlijk weten- kon toen terug doorkomen en onthulde een meer behulpzame manier om ernaar te kijken die werd begrepen en aanvaard door mijn partner.

Pas toen kon mijn geest, vanuit dit nieuwe perspectief, mijn greep ‘loslaten’.

En het gebeurde spontaan – zonder enige spanning van één van beiden.

Nu ik dit schrijf, herinner ik me plots ook een vermeende uitspraak van de Boeddha, die ik

nu weer ietsjes beter begrijp.:

‘Het vasthouden van wrok is als het innemen van vergif, in de hoop dat de ander zal sterven.’

---

Donderdag 29 januari 2026

Deze blog is zomaar uit het leven gegrepen… en leidt me meteen naar een nieuw woord dat wil gehoord en gezien worden: ‘MOETEN’ nog zo’n kanjer die vandaag een

‘hype-leven’ leidt. Maar… dekken -de woorden- nog de WARE lading?

Hopelijk ontmoeten we mekaar weer volgende week in ‘Een flits van INZICHTEN’.

https://www.sjamaancoach.be