DE WIJSHEID VAN BESCHEIDENHEID, IS EEN MEDICIJN

Voor het geval het je wat zegt beste lezer: Dit is de top 10 van de grote straatnamen in Frankrijk. Louis Pasteur is de nummer 1 met 77 straten:, gevolgd door Général Leclerc 67 Charles de Gaulle 62, Victor Hugo 50, Jeanne d’Arc 47, Jean Jaurès 46, Jean Moulin 35,

Jules Ferry 35, Georges-Eugène Hausmann 31.

Dat zijn hier in Frankrijk allemaal grote straatnamen. Maar welke jonge burger van dit land weet tegenwoordig nog aan wie ze zijn opgedragen? Probeer maar eens  te raden wie deze mensen waren. Ongetwijfeld waren het in hun tijd allemaal belangrijke persoonlijkheden. Stedenbouwkundigen, generaals, wetenschappers, kunstenaars…

Een uitnodiging voor een diner van Georges-Eugène Haussmann bijvoorbeeld, had je als toenmalige tijdgenoot in extase gebracht. Maar wie weet vandaag nog dat Napoléon III, deze man de opdracht gaf voor een grootscheepse verbouwing van Parijs waarbij alle smalle straatjes van Parijs werden vervangen door avenues en boulevards zodat de rebellen niet langer de kans kregen om barricades op te werpen?

En vandaag de dag stap je uit de Galerie Lafayette naar buiten de boulevard Haussmann op en denk je er geen seconde over na. Aan de binnekant van je arm bungelen boodschappentassen vol met dingen die je niet echt nodig hebt. Het is zomer. Boven de boulevard siddert de lucht als vloeibaar gas. Het vanille-ijs druppelt op je T’shirt en vandaar op je short. Je vingers kleven en je windt je op over de drommen touristen, waar jij er eentje van bent. Maar vooral het agressieve verkeer dat langs je voorbijraast op het wegdek van de eerbiedwaardige stedenbouwkundige wiens naam je totaal niets kan schelen, werkt je op de zenuwen. Haussman wie? Door de mijten van de geschiedenis opgevreten.

Als de houdbaarheidsdatum van belangrijke namen als: Haussmann of Foch: de meest gelauwerde generaal van de eerste wereldoorlog, of de franse schrijver Raspail, ongeveer

vier generaties bedraagt, dan zullen ook de huidige kolossale namen over een paar generaties verdwenen zijn. Kortom over honderd of tweehonderd jaar zal nauwelijks nog iemand weten wie Bill Gates, Donald Trump, Elon Musk, Ophra Winfrey of Taylor Swift was. En naar ons beiden, naar jou, beste lezer en naar mij zal over een paar decennia geen haan meer kraaien… als er dan tenminste nog hanen zijn.

Laten we ons even inbeelden dat we samen een experiment doen: We verzamelen in één kamer allemaal mensen die een grenzeloos  gevoel van eigenwaarde hebben. In een andere kamer verwelkomen we allemaal mensen die een beperkt gevoel van eigenwaarde hebben.

We vertellen in de beide kamers dat iemand hun voedsel afpakt, dat iemand hun woonst of partner afpakt. Dan zal je merken dat de tweede groep mensen vrij beheerst reageert. Zo is het leven nu eenmaal, zeggen ze. Ik vind wel ander voedsel, een andere woonst, een andere partner. Maar de eerste mensensoort reageert tegenovergesteld. De eerste groep mensen wordt woedend. Deze mensen verdedigen hun bezit fel.

En nu komt de cruciale vraag: ‘Welke mensensoort heeft een grotere kans dat zijn genen overgaan op de volgende generatie? Precies! de eerste soort. En daarom is het inderdaad onmogelijk om te leven zonder een bepaalde mate van ego. Probeer maar eens een dag lang niet de woorden; ‘IK’ of ‘MIJN’ uit te spreken. IK (daar heb je het al), heb het drie dagen geprobeerd, en IK  (woeps) moet toegeven dat ‘IK’- (euh) glorieus gebuisd ben voor de proef.’

Het probleem daarvan is dat ons gevoel van eigenwaarde dat we van onze eerste-groep-voorouders hebben geërfd, ons leven heeft verpest omdat het TE gevoelig is afgesteld.

We exploderen bij de minste, geringste belediging, zelfs als deze in vergelijking met de bedreigingen in de steentijd onbeduidend is. We krijgen niet genoeg lof, anderen reageren niet gepast op onze geldingspogingen, we krijgen geen uitnodiging. In de meeste gevallen hebben de anderen gelijk. We zijn nu eenmaal niet zo belangrijk als we denken.

Toen ik destijds aan mijn Tolteekse nagual probeerde uit te leggen dat ik het gevoel had dat iedereen om me heen makkelijk begrepen werd, maar ik niet Dat ik het gevoel had dat ik altijd diende te vechten voor mijn standpunt… antwoordde hij met de hem eigen

glimlach: ‘My dear Riet, did you know you have a lot of self-importance?’ Het sloeg als een bom bij me in. Heel even dacht ik nog dat hij me niet goed had verstaan. Dat hij niet begreep dat ik daaronder leed? Maar het vervolg maakte alles pijnlijk helder:

‘Do you really think that the Creator had made it his mission to create you, in such a way, that you… and you alone, always have to fight for your point of view, on planet earth, whereas other people don’t?’ Van EEN FLITS VAN INZICHT, gesproken, dat was er één!

Het duurde een tijdje om de uitspraak te laten bezinken, maar zoals altijd probeerde ik een manier te vinden om begrepen woorden om te zetten in acties die je in ieder achterkeukentje kan uitproberen. Ik begon mijn betekenis te bekijken vanuit het perspectief van de volgende eeuw, vanuit het tijdstip dat de waarde van je naam tot nul gedaald zal zijn, ongeacht hoe geweldig je nu moge zijn. Na een tijd ontdekte ik zelfs een omgekeerde correlatie. Hoe minder belangrijk je jezelf vindt, hoe beter je leven wordt.

Waarom? Omdat jezelf belangrijk vinden energie kost. Want als je jezelf belangrijk vindt, moet je gelijktijdig zendapparatuur en radarinstallatie bedienen. Aan de ene kant stuur je

je eigen presentatie de wereld in. Tegelijkertijd ben je als een radar permanent bezig met registreren hoe je omgeving hierop reageert. Bespaar je die moeite. Schakel de zendappartuur en de radarinstallatie uit en concentreer je op je werk. Wees geen dwaas. Hou je fantastische successen voor jezelf en schep niet op. Het maakt totaal niet uit of je zojuist van een privé-audiëntie bij de paus komt. Als dat wel het geval is, wees daar dan blij mee, maar hang er alsjeblieft geen ingekaderde foto’s van op in je huis. Mocht je miljonair zijn, ga dan niet 'uit jouw naam' gebouwen, leerstoelen of voetbalstadions sponsoren. Dat is ‘pronkzuchtig’. Waarom niet gelijk tv-spotjes voor je persoonlijke verheerlijking uitzenden? Haussmann en zijn soortgenoten kregen hun straten tenminste nog gratis.

Bovendien, hoe belangrijker je jezelf vindt, hoe sneller je je laat beetnemen door zelfdienende bevooroordeling. Je doet dingen niet omdat je een doel wil bereiken maar om jezelf te waarderen. Bij investeerders zie je dat vaak. Deze beleggers kopen aandelen van hotels met veel glamour of van hippe techbedrijven. Niet omdat het goede waardepapieren zijn, maar omdat ze zich daarmee ‘persoonlijk’ willen opwaarderen. Daar komt nog bij dat mensen die zichzelf belangrijk vinden hun kennis en vaardigheden systematisch overschatten, wat leidt tot ernstige beslissingsfouten.

Ten derde: je kweekt vijanden. Als je jezelf belangrijk vindt, laat je niet toe dat anderen ook belangrijk zijn. Dat zou je relatieve positie in waarde doen verminderen. Op zijn laatst als je succesvol bent, zullen mensen die zichzelf ook belangrijk vinden, op je schieten.

Je merkt het, je ego is eerder een tegenstander dan een vriend. Natuurlijk is dit niet nieuw. Het is zelfs de standaard zienswijze van de afgelopen 2500 jaar. Mijn vrienden, de stoïcijnen verzetten zich al tegen het overdreven gevoel van eigenwaarde. Een klassiek voorbeeld is Marcus Aurelius. Hij vondt het haast onaangenaam dat hij een Romeinse keizer was. Door het schrijven van dagboeken, zijn zelfbespiegelingen, dwong hij zichzelf steeds opnieuw bescheiden te blijven.. geen gemakkelijke opgave als je de machtigste persoon op aarde bent. Maar niet alleen de filosofie, ook in de religie zijn er gedachten-werktuigen die het ego een halt toeroepen. In veel religies geldt het gevoel van eigenwaarde zelfs als manifestatie van de duivel. De afgelopen tweehonderd jaar, versoepelen de culturele

ego-remmers echter. En tegenwoordig schijnt iedereen zijn eigen brandmanager te zijn. Laten we eraan denken dat ieder van ons slechts een van de miljarden mensen is. Iedereen leeft in een piepklein tijdsbestek met een toevallig begin- en eindpunt. En iedereen, ook ik heb in deze korte periode al heel veel domme dingen gedaan. Wees dus blij dat er geen straat naar jou of mij is vernoemd. Je zou er alleen maar stress van krijgen. Als je bescheiden bent leef je beter, heel veel beter. Zelfbewustzijn is makkelijk, dat kan iedereen. Bescheidenheid daarentegen is moeilijk, maar wel meer compatibel met de realiteit.

Veel mensen denken dat bescheidenheid gestraft wordt. Nodig je daarmee niet net uit dat  anderen over je heen lopen? Het tegendeel is waar. Jezelf overschatten heeft zich ontwikkeld tot een ware welvaartsziekte. We hebben ons vasgebeten in ons ego als een hond in een schoen. Hou de schoen niet langer vast. Hij heeft geen voedingswaarde. Bovendien smaakt hij al gauw taaie en bedorven. Het ego is een van die dingen die heel moeilijk te definiëren zijn, maar die je meteen herkent als je het ziet. Ego is dat buitensporige gevoel van eigenbelang, die kwaadaardige zelfingenomenheid, de overtuiging dat men op de een of andere manier inherent beter is en recht heeft op meer dan alle anderen. Het is de stem die ons in het oor fluistert dat we onoverwinnelijk zijn, of juist dat we een stuk stront zijn dat iedereen moet laten boeten. Ego is die giftige kracht die teamwork, empathie, kwetsbaarheid en artisticiteit onmogelijk maakt. We weten dit… en toch maken we er ons allemaal schuldig aan. Misschien komt dat doordat het echt verraderlijke aan ego is dat we het weliswaar onmiddellijk bij anderen herkennen, maar als het om ons eigen gedrag en onze eigen gedachten gaat, zegt het eens te meer dat wij ‘anders’ zijn. Hieronder staan een paar van mijn favoriete citaten over het ego – citaten die ik heb opgeschreven op momenten dat ik met mijn eigen ego worstelde. Ik hoop dat je er iets aan hebt in je eigen schrijven, op sociale media, of nog beter, dat je ze in je dagelijks leven kan toepassen. Het kan maar helpen.

“Your ego can become an obstacle to your work. If you start believing in your greatness, it is the death of your creativity.” Marina Abramovic

“William Burroughs always talks about the world is nothing but allies and enemies. And it’s important to understand what things around you are the enemies and a lot of the time your worst enemy is your ego.” John Frusciante

---

Donderdag, 4 juni 2026

Lieve lezer, het is me wat dat ego! Je moet het wel -wat- hebben, want het maakt deel uit van de aarde-oefeningen om je te onderscheiden, maar… je mag het ook weer niet -té- veel hebben. Het kan best moeilijk zijn om een ‘gezonde balans’ te vinden tussen de communicatie van je mind met je ego, terwijl je ziel en je pad willen communiceren met je hart. Ik las ooit dat de groootste te overwinnen afstand die was, tussen het hoofd en het hart. Zo dichtbij en soms zo ver weg. Maar zolang we er bewust van blijven dat anderen als een spiegel voor ons werken… hebben we de kans om zelf even naar binnen te gaan en de kunst te beoefenen waar Marcus Aurelius zo sterk in was: ‘Zelfbespiegeling’.

Liefs en tot lezens in onze volgende ‘FLITS VAN INZICHT’

sjamaancoach.be

riet@sjamaancoach.be